توفان قاسمی

۱۳۹۸ شهریور ۱۷, یکشنبه

احکام ضدانسانی و سنگین به جرم حق طلبی را قويا محكوم ميكنيم

اطلاعيه
احکام ضدانسانی و سنگین به جرم حق طلبی را قويا محكوم ميكنيم .

امروز صبح بازداشت‌شدگان پرونده هفت تپه و نشریه گام جهت ابلاغ حکم به دادگاه منتقل شده اند.

احکام صادره از شعبه ۲۸دادگاه انقلاب تهران و صدور حکم بدوی خبرنگاران فعالان کارگری و صنفی،به شرح زير است :

اسماعیل بخشی، کارگر هفت‌تپه : ۱۴ سال حبس تعزیزی و ۷۴ ضربه شلاق

سپیده قلیان، حامی کارگران هفت تپه: ۱۹ سال و ۶ ماه حبس تعزیری
امیرحسین محمدی فرد، سر دبیر نشریه گام: ۱۸ سال حبس تعزیری
عسل محمدی، عضو تحریریه نشریه گام:۱۸ سال حبس تعزیری
▫️ساناز الهیاری، عضو تحریریه نشریه گام: ۱۸ سال حبس تعزیری
امیر امیرقلی، عضو تحریریه نشریه گام: ۱۸ سال حبس تعزیری
محمد خنیفر، کارگر هفت تپه: شش سال حبس تعزیری.

اين احكام سنگين و عجيب وغريب و ضد انساني و ضد كارگري نشان ميدهد رژيم سرمايه داري جمهوري اسلامي كاملن به سيم آخر زده و تنها راه نجات وحفظ نظام عنكبوتي و ضد مردمي اش را در تشديد سركوب كارگران ،شلاق و زندان طويل المدت مي بيند.

رژيم حامي سرمايه دار جمهوری اسلامی از بدو تولد ناميمونش همواره با زبان زور، تهدید، زندان، شکنجه و اعدام با کارگران و زحمتکشان ایران سخن گفته است. امروز نیز با هدف به حاشیه‌‌کشاندن فساد مالی و دزدی سران بلندپایه نظام، رخنه جاسوسان در ارگان‌ها و نهادهای دولتی و غیردولتی و به خاطر شرایط بسیار دشوار اقتصادی و ادامه سیاست‌های خانمان‌برانداز خصوصی‌سازی، کماکان دست به ایجاد ارعاب و تهدید می‌زند.

بدون شک این پایان ماجرا نیست و ظلم و بی‌دادگری توسط دستگاه‌های اجرائی ادامه خواهد یافت. نه دادگاه‌های فرمایشی و نه زندان و شکنجه، كارگران جامعه را از مبارزه برای احقاق حقوق باز نه‌خواهد داشت و سرانجام با اتحاد طبقاتی و تشکیلات سیاسی بر ارتجاع حاكم چيره و به پیروزي خواهند رسيد.

حزب ما اين احكام ضد انساني را قويا محكوم ميكند و برای آزادی فوری و بی قید و شرط کارگران زندانی و سایر فعالین سیاسی ازهیچ کوششی دریغ نه‌خواهد كرد.

صداي كاركران زنداني باشيم و
براي آزاديشان بكوشيم !

مرگ بر رژيم ضدكارگر وضد بشر جمهوري سرمايه داري اسلامي !

زنده باد آزادي و سوسياليسم !

حزب كارايران (توفان)
١٥ شهريور ماه ١٣٩٨

https://t.me/totoufan
كانال رسمي تلگرام وابسته به حزب كار ايران - توفان

توفان الکترونیکی شماره 158 شهریور ماه 1398

با درود های فراوان

توفان الکترونیکی شماره 158 شهریور ماه 1398 نشریه الکترونیکی حزب کارایران منتشرشد

با احترام

توفان

www.toufan.org

درشماره 158 توفان الکترونیکی
مطالب زیر را می خوانید:

http://www.toufan.org/Maghalat%20jadid/Maghalat%20T%20elec%20158.htm

محاکمه کارگران هفت تپه، محاکمه طبقه کارگر ایران

تشدید سركوب زنان.«کاهش کشف حجاب در خودرو، با اجرای طرح ناظر»

این ازدواج است یا جنایت؟

در جبهه نبرد طبقاتی.اخبار و گزارشات کارگری مرداد ماه ۱۳۹۸

بیانیه سندیكای كارگران هفت تپه

وضعیت زندگی یک کارگر در سیستم موجود (سرمایه داری)

حمله به تجمع مسالمت‌آمیز حامیان حقوق حیوانات محکوم است

درباب بیانیه‌های ١٤ نفره و سیاست همدستی با امپریالیسم

شلیك به سوی مردم بی‌دفاع را قویاً محكوم می‌كنیم

به مناسبت سی و هشتمین سالگرد اعدام رفیق بهمن نعمت‌الهی (ایرج)، عضو کمیته مرکزی

برگی در تاریخ:به مناسبت سالگرد کودتای ننگین ۲۸ مرداد ۳۲. دیدار پنهانی شاه و مأمور بلندپایه CIA پیش از کودتا؛

برگی در تاریخ:یادآوری تاریخی به مناسبت شصت و ششمین سالگرد کودتای خائنانه و ضدملی ٢٨ مرداد ٣٢

سخنانی از یرواند ابراهامیان در مورد رژیم پهلوی

نفت‌كش ایران آزاد شد، اما تحریک و توطئه ادامه دارد

یک خبرجعلی درمورد هزینه نظامی ایران درسوریه

ترتسكی و خیانت تاریخی او به انقلاب اكتبر

دستها ازافغانستان کوتاه!

کانون نویسندگان ایران:آزادی بیان در هفته‌ای که گذشت

مرضیه امیری به ده و نیم سال محکوم شد

تحریم های ایالات متحده در حال از بین بردن بیماران مبتلا به سرطان در ایران است.

درهم شکسته باد آپارتایدجنسی درایران .درباره حضور زنان در استادیوم های فوتبال

گشت و گذاری در فیسبوک وتلگرام، پاسخ به چند پرسش

نشریه جدید توفان

لطفا نشریه جدید توفان ارگان مرکزی حزب کارایران شماره 234شهریورماه

1398 ومقالات را ملاحظه فرمائید ودر پخش آن ما را یاری رسانید

http://www.toufan.org/Tofan_html.htm

با تشکر

www.toufan.org

در شماره 234 توفان ارگان مرکزی مقالات زیر را می خوانید

http://www.toufan.org/Tofan_html.htm

دست امپرياليسم ومتحدانش از ايران کوتاه باد!

شعارصحیح درشرایط امروز کدام است؟ کدام تضاد عمده است؟
ریاکاری درباره محافظت از کشتی رانی آزاد در آبهای بین المللی
تبعیض نژادی گسترده دراسرائیل"دمکرات" صهیونیسم
جنگ تجاوزگرانه وجنگ دفاعی استقلال

۱۳۹۸ مرداد ۸, سه‌شنبه

با سلام

لطفا نشریه جدید توفان ارگان مرکزی حزب کارایران شماره 233 مرداد ماه

1398 ومقالات را ملاحظه فرمائید ودر پخش آن ما را یاری رسانید

با تشکر

توفان

www.toufan.org

در شماره 233 توفان ارگان مرکزی مقالات زیر را می خوانید

http://toufan.org/Tofan_html.htm

کودکانِ کار قربانیان جامعه غارتگر سرمایهداری

امپریالیسم دشمن استقلال وحاکمیت ملی
وارونه جلوه دادن حقیقت توسط دستگاه تبلیغاتی امپریالیستها درمورد برجام
کودکان کار قربانیان جامعه غارتگر سرمایه داری
سودان قربانی منافع امپریالیسم وارتجاع
شکست راهبردی امپریالیسم آمریکا در ونزوئلا

۱۳۹۸ تیر ۲۵, سه‌شنبه

به مناسبت دهمین سالگرد جنبش دمکراتیک سال ۱۳۸۸

ده سال از جنبش خرداد ۸۸ می‌گذرد، جنبشی که در فقدان رهبری انقلابی و عدم توازن قوا توسط ارتجاع تا بُن مسلح حاکم با برجای‌گذاشتن صدها کشته و مجروح درهم‌شکست و ناکام ماند:

یکم اینکه جنبش اعتراضی خرداد ۸۸ یک جنبش دموکراتیک و بیان خشم فروخفته سی‌ساله مردم ایران بود. مردمی که تجارب هم انتخابات تقلبی گذشته را پشت سر داشتند و قصد نداشتند در هیچ انتخاباتی شرکت کنند.

با تشویق و تبلیغ رژیم که مردم را دعوت به شرکت در یک انتخابات فرمایشی و نمایشی می‌کرد و به آن چاشنی مناظره نامزدها را به تقلید از جرج بوش و اوباما می‌زد، تنور انتخابات داغ شد و رژیم مصمم گشت تا تنور داغ است، نان خود را به‌پزد و از مردم مشروعیت طلب کُند. حساب بسیاری از مردم در این انتخابات البته این نبود که به رژیم مشروعیت دهند. جنبش سال ۸۸ در کلیت‌اش جنبش خِرَد در مقابل جَهالت بود. این جنبش حتی به علت این طیف عظیم نابسامانی و نارضائی بخشی از طبقات حاکمه را نیز دربرگرفته بود. طبیعتاً درجه تحول و خواست پیشروی در همه شرکت‌کنندگان یکسان نبود. هرچه جنبش رادیکال‌تر می‌شد، ترکیب جنبش نیز تغییر می‌کرد، ولی خواست‌های مردم خواست‌های به حقی بود و باید از آنها حمایت می‌شد و به مردم با حوصله نشان می‌دادیم که تحقق این خواست‌های انسانی، مدنی، سیاسی تنها بر ویرانه‌های رژیم جمهوری اسلامی امکان پذیر بود. هرگونه مبارزه‌ای در چارچوب بقاء رژیم جمهوری اسلامی و دنباله‌روی از موسوی و کروبی و رفسنجانی و.... ره به جایی نمی‌برد و تکرار وضعیت کنونی بود. متأسفانه این جنبش به خاطر فقدان رهبری صحیح و دورنمای سیاسی سرکوب شد.

دوم اینکه مسلماً در میان تظاهرکنندگان سال ۸۸ شعارهای انحرافی و‌ ارتجاعی نیز داده می‌شد و رسانه‌های امپریالیستی و صهیونیستی نیز در آن نقش داشتند. شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» نیز یکی از آن شعارهای انحرافی بود که درعین حال خُنک‌کننده دل عده‌ای از ناسیونالیست‌های افراطی در مقابل اسلام‌گرائی و بی‌وطنی پان‌اسلامیست‌ها بود. عده ای نیز شعار «مرگ بر روسیه و چین» را سازکرده بودند و امپریالیست‌های غربی را ناجی ملت می‌پنداشتند. بخش بزرگی از تظاهرکنندگان شعار «استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی» را فریاد می‌زدند، که در عین تأیید انقلاب بهمن و رد رژیم ننگین و دست نشانده سلطنتی پهلوی و تکیه بر ایرانیت و نه اسلامیت داشت. شعارهای «آزادی»، «آزادی زندانیان سیاسی»، «آزادی مطبوعات و احزاب و حقوق دمکراتیک» و..... از جمله شعارهای بخش عظیم مردم جان به لب رسیده بود. پُرواضح است که امپریالیست‌ها هیچگاه بیکار نمی‌نشینند و همواره تلاش می‌کنند با توسل به رسانه‌های عظیم تبلیغاتی جنبش را به سمت منافع خود سوق دهند. وظیفه نیروهای آگاه، شرکت در این جنبش‌ها و طرح شعارهای صحیح و هدایت آن برای تحقق حقوق دمکراتیک عموم مردم ایران است. وظیفه نیروهای آگاه است که دشمنان داخلی و خارجی را افشاء کنند و با تاکتیک‌های صحیح جنبش را به سرمنزل مقصود برسانند.

سوم اینکه جنبش اعتراضی بی‌رهبری و یا تحت‌تأثیر رهبری سازشکار دست به دامان خامنه‌ای شده بود. خطاب‌اش ارگان‌های رژیم بود. رژیمی که خود مسئولیت مستقیم سرکوب‌ها و آدم‌کُشی‌ها را داشت. این خوش خیالی را عده‌ای با «ترس از انقلاب»، «پرهیز از خشونت»، توجیه می کردند که معنی دیگری نداشت که بدون آمادگی، بدون شناخت ماهیت این رژیم ضدانسانی با سینه‌های باز به استقبال گلوله برویم. طراحان این شعارها از انجام یک انقلاب بعدی که تنها می‌تواند مسئله کسب قدرت را برای طبقه کارگر مطرح کند، می‌ترسیدند. آنها می‌ترسیدند که فرهنگ انقلاب قهرآمیز در مردم زنده شود. آنها می‌ترسیدند که مردم درک کنند که زور قابله زمان و تاریخ است و قهر هرگز نمی‌تواند در انحصار طبقه حاکمه باشد. توده مردم گام به گام درک می‌کرد که بدون قهر انقلابی یک تحول عمیق انقلابی ممکن نیست. توده مردم گام به گام حس می‌کرد که بدون سرکوب گرازهای پاسدار و بسیج و تمام ارگان‌های حافظ نظام ارتجاعی امکان پیروزی وجود ندارد.

رهبری جنبش ۸۸ تلاش کردند با طرح شعارهای رفرمیستی در چارچوب نظام، جنبش مردم را در مجاری سازش و همدستی با رژیم و در بهترین حالت آن در مجاری گشایش راه‌های لیبرالی مشکلات را حل کنند. آنها از مردمی که با روحیه «خشونت» و انقلابی به میدان آمده بودند، می‌ترسیدند. آنها ترجیح می‌دادند مردم کُشته شوند تا بِکُشند و این جنایت را با تئوری‌های «جامعه مدنی» و «انسانیت» توجیه می‌کردند. انسانیت آنها خیابان یک طرفه بود. جوازی بود تا طبقه حاکمه مردم بی سلاح را بِکُشد. برای آنها اجساد مردم بیشتر به مصلحت برای زد و بند بود تا زنده پر شور و انقلابی آنها. لیبرال‌های مذهبی از همان بدو امر خواهان مهار طغیان مردم بودند.

ولی در همین مدت کوتاه مردم در تجربه عملی خویش پی‌بُردند که شعار مسخره «رای مرا پس بده» و یا «ابطال انتخابات»، «شمارش مجددا آراء» تأیید وضعیتی است که تاکنون بوده است. آنها باید شعارهای خویش را به سطوح دیگری ارتقاء می‌دادند. «مرگ بر دیکتاتور»، «مرگ بر خامنه‌ای» و «سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی» گام‌های جدیدی بود که مردم را به سوی اقدامات راه‌گشا می‌کشایند و منازعه را از کادر دعوای جناح‌های حاکمیت به در می‌آورد. نیروهای آگاه می‌بایست بر این روند تکیه می‌کردند، راه درست را به مردم نشان می دادند و در این راستا شعارها را ارتقاء داده و در مردم آمادگی نبرد با چشم انداز روشن ایجاد می‌کردند. رفتن «احمدی نژاد» مشکل‌گُشا نیست، «رفسنجانی»، «مصباح یزدی»، «محسنی اژه‌ای»، «خاتمی»، «میرحسین موسوی» نیز باید می رفتند. مردم می بایست به روزهای نخست انقلاب بهمن ۵۷ برمی‌گشتند و در مقابل قوای سرکوب ارتجاع، مسلح می‌شدند. این جنبش نشان داد که تحت رهبری جناح‌های بورژوازی علی‌رغم تمام فداکاری‌هائی که صورت گرفت، اما به پیروزی نه خواهد رسید و تنها تحت رهبری حزب سیاسی واحد طبقه کارگر است که می‌توان کشتی را به ساحل هدایت کرد و به مطالبات سوزان و محقانه توده مردم پاسخ داد.

نقل از توفان الکترونیکی شماره 156 تیرماه 1398